تبلیغات
*.........*...... کبوترانه ...* - والیان برتر 12 (شهادت امام حسین (ع))
*.........*...... کبوترانه ...*
.:: احادیث موضوعی ::. .:: احادیث موضوعی ::. .:: احادیث موضوعی ::. .:: احادیث موضوعی ::.
با سلام
به لطف و مدد خدا ان شاالله اکثر احادیث را به صورت موضوعی در این وبلاگ جمع‌آوری خواهم کرد...


«صیحه‌ی ملكوتیان در فراق حسین (ع)»

كس ندیـده در عالم چـون حسین بی‌یار و یاور

كـس نـدیـده در عـالـم تشنــه‌لَـبْ، لَـبِ دریـا

كس ندیـده تن صـد چـاك از جسـارت اعـداء

جـز حسـیـن، عـزیـزحـق ظـهـر روز عاشـورا

رَقیمه را با سوز قلب و آه دل و اشك روان و كمر شكسته و قد خمیده و دست لرزان و فكر پریشان در اثر شدّت مصیبت عروج خونین حضرت اباعبدالله الحسین (ع) به جوار ملكوت و قرب الی الحق می‌آغازیم كه به حقیقت، اعظم المصائب است.

دارم انـدر سـر هــوای كربـلایت یـا حسین

دل شــده غــرق تمنّـای ولایـت یـا حسین

سر بـدادی در رَهِ دین همچو سربازی ز عشق

زنده شد دین از تـو و خون لقایت یـا حسین

ابناء بشر در عدم استطاعت به سر می‌برند كه بتوانند حتّی یك قطره از عظمت وجودی آن حضرت را در مجاورت بیان فقراتی ناچیز و بسیار اندك از مظالمی كه به ساحت مقدّس و جبروتی آن پیشوای سماوی وارد گردید به تصویر ذهنی تقریب سازند. محرّر مرتجی است كه آن والامقام به عنوان صله و پاداش و مزد، جرعه‌ای از زلال بحار رحمت را بأذن الله به كامش آشنا نماید، باید اذعان نمود كه محبّت آن سرور دو گیتی نه تنها در تمامی بیوت بلكه در همه‌ی خانه‌های دل در اقصی نقاط عالم به خواست خداوند منعقد گردیده است:

تو كیستی كه به هـر دل نمـوده‌ای وطنـی

كه نـی در انجمـن و نـی برون ز انجمنـی

تـو آن حسین غریبی كـه روز عاشــورا

جهـان مصالحــه كردی به كهنه پیرهنـی

انسانیت معترف است عشق اباعبدالله (ع) در هر سری و پیكری تجلّی كرد مجنونش كند، از خود بیخودش سازد و بی‌قرار و ناآرامش كند و دمادم به آرزوی وصال حضرتش گذر عمر می‌نماید تا یار كه را خواهد و میلش به كه باشد.

از آن زمان كـه گشته‌ام با تو من آشنا حسین

دلـم به سینه می‌طپد به عشـق كربلات حسین

اگـر كـه بنـد بنـد من جـدا كنـد عدوی تـو

مرا ز تـو تـو را ز مـن نمی‌كنـد جـدا حسین

مردم عصر جاهلیّت، جنگ و خون‌ریزی را در ماه محرّم حرام می‌دانستند، ولی سَفك دماء آل محمّد (ص) را در آن ماه جایز دانستند و به ساحت اهل عصمت اهانت شد و كودكان و زنانشان به اسارت رفتند و خیمه‌های آنها به آتش كشیده و هر چه در آن بود به یغما و چپاول بردند و برای رسول الله هیچ حرمتی لحاظ نگردید، در وقعه‌ی شهادت امام حسین (ع)، پلكهای چشم آل محمّد مجروح و اشكشان روان و حسین عزیزشان را مورد اصابت انواع مصائب قرار دادند. ای سرزمین كربلا، تو ما را گرفتار اندوه و بلا كردی تا روز رستاخیز، آری باید صاحبان اشك برای حسین (ع) گریه كنند كه گریستن بر حسین، گناهان بزرگ را فرو می‌ریزد؛ این حدیثِ شریفی است جدّاً كه صدوق در مجلس 27 امالی خود آورده در ثواب بُكاء و گریه‌ی بر حسین (ع) كه ریّان بن شبیب می‌گوید: وارد شدم در اوّلین روز از ماه محرّم بر حضرت رضا (ع)، پس حضرت به من فرمود: ای پسر شبیب، «ان بكیت علی الحسین علیه السلام حتی تصیر دموعك علی خدّیك غفر الله لك كل ذنبٍ اذنبته صغیراً كان او كبیرا قلیلاً كان او كثیرا»، هر كس بر مصائب نازله‌ی بر امام حسین (ع) گریه كند، تا آنجا كه جاری شود اشكهای بسیارش بر گونه‌هایش، خدای مهربان ذنوب ارتكابی او را خواهد بخشید، كوچك باشند یا 0بزرگ، كم باشند یا زیاد (البته به شرط آنكه موفق به توبه گردند كه به سند كتاب وسائل الشّیعه جلد 11 ص 360، پیامبر رحمت و مهربانی می‌فرماید: «التائب من الذنب كمن لا ذنبَ له»، توبه كننده‌ی از گناه مثل آن است كه گناه نكرده باشد).
گریه‌ی بر اباعبدالله الحسین (ع) آن‌چنان از مكانت خاصی برخوردار است كه خود سیّد الشّهدا می‌فرماید: من كشته‌ی اشكم، هیچ مؤمنی مرا یاد نمی‌كند مگر آنكه اندوهگین و گریان گردد.
روز عاشورا از نظر شدت مصیبت، اعظم ایّام است كه عبدالله بن فضل هاشمی می‌گوید: به محضر امام صادق (ع) عرض كردم: ای فرزند رسول خدا، چگونه است كه روز عاشورا، روز مصیبت و اندوه و گریه گردید نه روزی كه در آن رسول خدا صلی الله علیه و آله قبض روح شده یا روزی كه فاطمه سلام الله علیها در آن از دنیا رحلت كرده یا روزی كه در آن امیرالمؤمنین علیه‌السّلام به شهادت رسیده و یا روزی كه امام حسن علیه‌السّلام در آن به وسیله‌ی سمّ شهید گردیدند؟ امام صادق (ع) فرمودند: «اِنَّ یوم الحسین (ع) اعظم مصیبته من جمیع سائر الایّام»، روز شهادت امام حسین (ع) مصیبتش بزرگتر از تمام ایّام می‌باشد، زیرا اصحاب كساء كه كریم‌ترین مخلوقات و اشرف آنها نزد خدا بوده پنج تن می‌باشند، پس وقتی رسول خدا از بین ایشان رحلت نمودند امیرالمؤمنین و فاطمه و حسنین علیهم‌السلام باقی ماندند، پس مردم ایشان را تسلیت می‌دادند و زمانی كه فاطمه سلام الله علیها از میان ایشان رحلت نمود، مردم امیرالمؤمنین و حسنین (ع) را توصیه به صبر می‌نمودند و هنگامی كه امیرمؤمنان علی (ع) عروج خونین كرد و از دنیا رفت، مردم حسنین (ع) را تسلیت می‌دادند و چون امام حسن (ع) از دنیا رفت، مردم به امام حسین (ع) تسلیت می‌دادند و زمانی كه عاشورا فرا رسید و امام حسین (ع) به شهادت رسید، از اصحاب كساء احدی باقی نمانده بود كه مردم او را تسلیت گویند پس، از دنیا رفتن امام حسین (ع) به مثابه‌ی این بود كه تمام اصحاب كساء از دنیا رفته‌اند، چنانچه بقاء آن حضرت همچون بقاء جمیع آنها بود لذا روز شهادت آن حضرت از حیث مصیبت از تمام ایّام اعظم بود، در این‌جا عبدالله بن فضل هاشمی می‌گوید: به امام صادق (ع) عرض كردم: یابن رسول الله، چرا مردم به علی بن الحسین (ع) تسلیت نمی‌گفتند همان‌طوری كه به آباء گرامش تسلیت می‌گفتند، مگر ایشان مانند آنها امام و حجّت خدا نبود؟  امام صادق (ع) فرمودند: چرا، امام چهارم سرور عبادت كنندگان بود و پس از آبائش حجّة الله علی الخلق بود، ولی رسول خدا را ملاقات نكرده و از آن حضرت حدیثی (به طور مستقیم) نشنیده و علمش بالوراثه می‌باشد، یعنی از پدر و پدر از جدّ و جدّش از رسول اكرم اخذ نموده در حالی كه امیرالمؤمنین و حضرت فاطمه و حسنین علیهم‌السّلام را مردم بالعیان در آنات متوالی با رسول خدا مشاهده كرده بودند، لذا هر گاه یكی از این حضرات را می‌دیدند یاد حال او با رسول خدا افتاده و سخن حضرتش را با او و درباره‌ی او به یاد می‌آوردند و هنگامی كه آن ذوات مقدّسه از دنیا رفتند مردم از مشاهده‌ی عزیزان خدا محروم شدند و در فقدان هیچ یك فقدان جمیع نبود مگر در مورد امام حسین (ع)، چه آنكه بعد جمیع آنها از دنیا رفت، فلذا روز شهادت اباعبدالله الحسین از حیث مصیبت بزرگترین ایّام است. عبدالله بن فضل هاشمی می‌گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض كردم: یابن رسول الله، پس چرا دشمنان اهل‌البیت روز عاشورا را «روز بركت» نامیده‌اند؟ «فبكی علیه‌السّلام ثم قال»، در این لحظه امام صادق (ع) گریستند و سپس فرمودند: زمانی كه امام حسین به شهادت رسید، مردم در شام، خود را به یزید نزدیك نمودند پس، از اخبار كربلاء حكایت می‌كردند و بابت آن جوایز مالی دریافت می‌نمودند، و از جمله اخباری كه برای او جعل و وضع نمودند وقایع در این روز بوده و این روز یوم البركة است و این نام را برای آن جهت انتخاب كردند كه مردم از جزع و گریه و مصیبت و حزن، به فرح و سرور و تبرّك عدول نمایند، بعد حضرت می‌فرماید: «حَكَمَ الله بیننا و بینهم»، خدا بین ما و ایشان حكم كند؛ آنچه این قوم انجام دادند ضررش بر اسلام و مسلمانان به مراتب كمتر است از آنچه را كه گروهی دیگر جعل و وضع نمودند، این گروه مودّت و محبّت ما را آیین خود قرار داده و چنین پنداشتند كه به امامت ما قائل و به موالات ما اهل بیت، متدیّن می‌باشند، توهّم كرده‌اند، امام حسین (ع) شهید نشده و امر آن حضرت همچون عیسی بن مریم علی نبینا و آله و علیه‌السّلام بر مردم مشتبه گردید، درنتیجه به عقیده‌ی ایشان سرزنش و ملامتی بر بنی‌امیّه نیست. آنگاه امام صادق (ع) خطاب به عبدالله بن فضل چنین می‌فرماید: «من زعم اَنَّ الحسین علیه‌السّلام لم یقتل فقد کذّب رسول‌الله (ص) و علیاً و کذب من بعده الأئمه علیهم‌السّلام»، كسی كه گمان كند امام حسین (ع) كشته نشده، قطعاً پیامبر و امیرمؤمنان و ائمّه‌ی بعد از ایشان را تكذیب كرده، زیرا این حضرات جملگی خبر از كشته شدن و شهادت آن بزرگوار داده‌اند و كسی که ایشان را تكذیب كند، به خدای عظیم كفر ورزیده است. عبدالله بن فضل می‌گوید: محضر مباركش عرض كردم: «یابن رسول الله فما تقول فی قوم من شیعتك یقولونَ بِهِ؟»، ای پسر رسول خدا، چه می‌فرمایید درباره‌ی گروهی از پیروانتان كه به این گفتار قائلند؟ حضرت صادق (ع) فرمود: «ما هولاء من شیعتی و انّی برئ منهم»، این گروه پیرو من نیستند و من از آنها برائت می‌جویم.
حضرت علی بن موسی الرّضا (ع) می‌فرمایند: «من ترك السعی فی حوائجه یوم عاشوراء قضی الله له حوائج الدّنیا والآخرة»، در مكانت عاشورا از حیث اهمّیّت می‌فرماید: كسی كه در روز عاشورا به دنبال نیازمندیهای خود نرود، حق‌تعالی حوائج دنیا و آخرتش را برطرف سازد، «و من كان یوم عاشوراء‌ یوم مصیبته و حزنه و بكائه یجعل الله عزّوجلّ یوم القیامة فرحه و سروره و قرّت بنا فی الجنان عینه»، و كسی كه روز عاشوراء، روز مصیبت و حزن و گریه‌ی او باشد، خداوند عزّوجلّ روز قیامت را روز شادی و سرور او قرار داده و در بهشت چشمش را به ما روشن می‌كند.
میثم تمّار قدّس الله روحه می‌گوید: مولایم علی علیه‌السّلام به من فرموده بود و مرا خبر داد كه تمام اشیاء حتی وحوش در بیابانها و ماهیان در دریاها و طیور در آسمان برای امام حسین (ع) گریه می‌كنند و نیز خورشید و ماه و ستارگان و آسمان و زمین و مؤمنین از انس و جن و تمام فرشتگان آسمانها و زمین و فرشته‌ی رضوان و مالك و حاملین عرش، جملگی برآن مظلوم گریه می‌كنند، بلكه آسمان خون و خاكستر می‌بارد.
داود بن كثیر رقی كه از رُوات قرن دوم است و اكثر روایات او از موسی بن جعفر و علی بن موسی علیهماالسّلام می‌باشد چنین می‌گوید: در محضر امام صادق (ع) بودم، آن حضرت آب خواستند و چون به حضورش آوردند و نوشید، دیدم چشمهایش اشك‌آلود شد و گریست و فرمود: ای داود، نفرین خدا بر قاتل حسین باد، یاد حسین چقدر زندگی را تلخ و ناگوار می‌كند، من هیچگاه آب سرد نمی‌نوشم مگر اینكه حسین (ع) را یاد می‌كنم و هیچ بنده‌ای نیست كه چون آب سرد بیاشامد از حسین یاد كند و بر قاتل او لعنت فرستد، مگر آنكه خداوند برای او صد هزار حسنه می‌نویسد و صد هزار خطای او را محو می‌فرماید و روز قیامت خداوند او را با چهره‌ای گشاده محشور فرماید.
امام صادق می‌فرماید: خداوند عزّوجلّ چهار هزار فرشته كه همگی ژولیده و خاك‌آلوده‌اند بر قبر امام حسین (ع) گماشته است که تا روز رستاخیز بر او می‌گریند، هر كس در حالی كه عارف به حق آن حضرت باشد و او را زیارت كند، فرشتگان را مشایعت می‌كنند تا او را به خانه‌اش برسانند و اگر بیمار شود از او عیادت می‌كنند و هر صبح و شام به دیدارش می‌روند و چون بمیرد بر جنازه‌اش حاضر شوند و در روز رستاخیز هم برای این زائر بااخلاص و عرفان امام حسین (ع) طلب آمرزش می‌نمایند و حضرت موسی بن جعفر الكاظم (ع) فرموده است: هر كس در حالی كه عارف به حق امام حسین (ع) باشد، به زیارت مرقد آن مظلوم برود، خداوند معاصی گذشته‌اش را می‌بخشد (به شرط توفیق در توبه).
امام حسین (ع) كه درودها و سلام خداوند بر او باد، روز دهم محرم سال شصت و یك هجرت پس از نماز ظهر، مظلوماً به شهادت رسید. سنّ آن حضرت در آن هنگام پنجاه و هشت سال و پنج ماه بوده است، پنجاه و هفت و پنجاه و شش سال هم گفته‌اند؛ از این مدّت، هفت سال با جدّ بزرگوارش رسول‌الله (ص) و سی و هفت سال با پدر مظلومش علی (ع) و چهل و هفت سال با برادر گرامیش بوده است و پس از برادرش 10 سال مدّت امامت ظاهری ایشان بوده است. امام صادق (ع) می‌فرماید: چون شمشیر به امام حسین (ع) زده شد و خواستند سر آن حضرت را جدا كنند، سروشی از سوی خداوند متعال از عرش چنین ندا داد: ای امّت سرگردان گمراه ستمگر كه پس از پیامبر خود چنین شدید، خدای شما را برای عید فطر و عید قربان موفق نگرداند، آنگاه امام صادق (ع) می‌فرماید: پس از آن موفق نشدند و هرگز موفق نخواهند شد تا هنگامی كه منتقم خون امام حسین (ع) قیام كند، ان شاء الله سریعاً عاجلاً.
شاعری دلسوخته در عزای امام حسین (ع) چنین سروده: ای فاطمه، اگر از اینجا به طف (كربلا) بنگری، حسینت را فرو افتاده و پاره‌پاره شده از دم شمشیرها می‌بینی، آن بامدادی (عاشورا) كه لشكرها به فرماندهی ابن سعد كه با عجله آتش جنك را برمی‌افروخت، حسین را احاطه كردند و به پسر رسول خدا و پسر وصی او حمله آوردند، چه كاری درد انگیز بود، آیا در حالی كه نوه‌ی رسول خدا در طف به خاك افتاده است مصیبت و اندوه كربلا فراموش می‌شود؟
و شاعری دیگر چنین گفته:
ای پسر دختر محمّد (ص)، سر تو را آوردند در حالی كه به خون آغشته بود آغشته‌بودنی، تو را با لب تشنه كشتند و در كشتن تو پاس تنزیل و تأویل را روا نداشتند و چون تو كشته شدی تكبیر گفتند در حالی كه با كشتن تو تكبیر و لااله الّا الله را كشتند.

روزی كـه شـد به نیـزه سر آن بزرگوار          خورشید سـر برهنـه برآمـد ز كوهسـار
موجی به جنبش آمد و برخاست كوه كوه          ابری به بـارش آمـد و بگـریست زار زار

امید است كه این دروس، فهم و درك ما را نسبت به اهل بیت افزون گرداند و این دقایق بس حسّاس را قدر شناسیم و عمر به اباطیل و سرگرمی‌های پوچ دنیوی سپری نسازیم تا لیاقت حضور در لجنه‌ی سالكین امام زمان را بیابیم و در خیمه‌‌ای كه بقیة الله الأعظم به صورت دائمی در عزای جدّش حسین برپا داشته شركت جوییم و همنوا با امام عصر بگوییم: «یا جدّا یا حسین لاندبن الیك صباحاً و مسائا»، ای حسین، صبح و شام در عروج خونیت می‌گریم.

و صلّی الله علی سیّدنا محمّد و آله الطّاهرین
«سـالـروز شـهـادت امـام حـسـیـن (ع) ـ 1425ه.ق»

 

← درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : منتظر غریب

← لینکدونی

← آرشیو

← لینکستان

← صفحات جانبی