تبلیغات
*.........*...... کبوترانه ...* - والیان برتر 8 (شهادت امام علی (ع)) - 2
*.........*...... کبوترانه ...*
.:: احادیث موضوعی ::. .:: احادیث موضوعی ::. .:: احادیث موضوعی ::. .:: احادیث موضوعی ::.
با سلام
به لطف و مدد خدا ان شاالله اکثر احادیث را به صورت موضوعی در این وبلاگ جمع‌آوری خواهم کرد...


«علی (ع) كه من می‌شناسم»

به مناسبت ایّام كه تعلّق دارد به حضرت مولی الكونین امیرالمؤمنین علی ـ علیه‌السلام ـ و در راستای رشد و تعالی فرهنگ آحاد جامعه نسبت به مقامات آسمانی و الهی آن حضرت مفید و مقتضی دیدم تحریراتی در این مقال داشته باشم امید كه مقبول حضرت ربوبی سبحان جلّ و علا افتد و سندی بر برائت ما از آتش و مجوّزی در عبور سهلمان از صراط گردد. «ربنا علیك توكَّلنا و الیكَ اَنبَنا و الیکَ المصیر»، ای خدای ما، توكّل كردیم ما به تو و به تو روی آوردیم و بازگشت همه به سوی توست (ممتحنه ـ 4)».
در طبقات الكبری ج سوم ص 21 و مستدرك حاكم ج 3 صفحه 136 و ذخائرالعقبی ص 58 و اسدالغایه ج 4 صفحه 17 و ارجح المطالب ص 390 و ینابیع الموده ص 61 و مناقب خوارزمی ص 34 روایت كرده‌اند: علی (ع) اول كسی است كه به خدا و رسول او ایمان آورد.
و به سند فصول المهمه ص 32 و مناقب خوارزمی ص 17 وارد شده: علی (ع) تنها كسی بود كه در خانه‌ی خدا چشم به عالم وجود گشود و در خانه‌ی رسول خدا تربیت و نشو و نما كرد.
فصول المهمه ص 46 و تذكرة الخواص ص 34 و ینابیع المودة ص 105 و مناقب خوارزمی ص 73 و غیرهم روایت كرده‌اند كه علی (ع) بیست ساله بود در هنگام هجرت رسول خدا از مكّه‌ی معظّمه به مدینه‌ی منوّره و در بستر رسول خدا (ص) آرمید و خطر یك مرگ حتمی و قطعی را در كمال خونسردی پذیرفت و استقبال كرد، كه آیه‌ی شریفه نازل شد و تفصیل آن در چند عبارت بعد خواهد آمد ان شاء الله.
علی (ع) بیست و شش ساله بود در جهاد «بدر» که با «عتبه» و «شیبه» و «ولید» و «سلحشوران بطحا» به مبارزه‌ی تن به تن پرداخت و در جهاد «احد» همچون پروانه به گرد شمع وجود رسول الله می‌چرخید و در جهاد «احزاب»، «عمرو بن عبدود» را به خاك و خون فرو غلطانید. علی مظهر و سرمشق فضائل انسانی برای جامعه است. علی (ع) در میان امّت اسلامی شخصیت محبوب و دوست داشتنی است، شخصیتی كه مافوق همه است، نام علی نام مردانگی بوده و هست، نام عدل است، نام پاكی است، نام شجاعت است، نام لیاقت و سخاوت و جوانمردی است، نام حمایت از طبقات محروم است، نامی است كه رسول الله درباره‌ی او صریحاً فرمود: «عَلِیُّ مَعَ الْحَقُّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلی یَدور مَعَهُ حیث مَا دار»، علی با حق و حق با علی دور می‌زند و حق هر طرفی باشد علی به آن طرف متمایل می‌گردد. این حدیث را تفسیر فخر رازی ج 1 ص 111، الامامه و السّیاسه ج 1 ص 68، تاریخ بغداد ج 4 ص 21 روایت كرده‌اند.
در مستدرك حاكم ج 3 ص 128 و دلائل الصّدق ج 2 ص 7 و كنز العمال ج 6 ص 155، از رسول خدا (ص) روایت كرده‌اند كه فرمود: «من احب یحیی حیاتی و یموت موتی و یسكن جنة الخلد الّتی و عدنی ربّی فلیتول علیاً و ذرّیّته من بعده فانّهم لن یخرجوكم من باب هدی و لن یدخلوكم فی ضلاله»، هر كس دوست دارد مثل من زندگی نموده و مانند من بمیرد و در بهشتی كه خدایم وعده كرده ساكن شود، باید علی و اولاد او را دوست بدارد زیرا آنها شما را از راه هدایت خارج نكرده و به ضلالت و گمراهی نمی‌افكنند. در مناقب آل ‌ابیطالب ج 3 ص 221 و مناقب خوارزمی ص 92 می‌گوید: علی (ع) در تقوی و عبادت حق نیز نسخه‌ی منحصر به فرد و یگانه بود. رسول خدا در پاسخ به كسانی كه نزد وی از تندی مولا علی (ع) گلایه می‌كردند می‌فرمود: علی را سرزنش نكنید زیرا او شیفته‌ی خدا است. علی (ع) در علم و دانش، داناترین یاران رسول خدا و سایر اهل اسلام بود و اولین كسی است در اسلام كه در بیانات علمی خود استدلال آزاد و برهان را باز كرد و در معارف الهیه بحث فلسفی نمود ودر باطن قرآن سخن گفت و دستور زبان عربی را وضع نمود، دوست و دشمن به علم و دانش علی (ع) اعتراف نموده و او را یك دانشمند و نابغه‌ی بزرگ در جامعه‌ی بشریت می‌شمارند، دانش و فضل علی (ع) به حدی بود كه رسول خدا درباره‌ی او چنین می‌فرماید: «انا مدینة العلم و علی بابها»، این حدیث را در تاریخ بغداد ج 2 ص 377، مناقب امیرالمؤمنین ص 81 و مناقب خوارزمی ص 49، اسدالغایه ج 4 ص 22، كفایه الطالب ص 99، میزان الاعتدال ج 1 ص 193، البدایه و النهایه ج 7 ص 358، لسان المیزان ج 1 ص 432، المقاصد الحسنة ص 97، فتح الكبیر ج 1 ص 276، صواعق المحرقه ص 37، تاریخ الخلفاء ص 170، ینابیع المودة ص 183 و تذكره‌ی ابن جوزی ص 53 روایت كرده‌اند و معنی آن چنین است: من شهر علم و علی در حكم باب آن است.
دانش علی (ع) حد و حصر نداشت، اندازه و میزان نداشت، به همه چیز عالم بود، فقه و شیمی و فیزیك و طبیعی و ریاضی و تفسیر و هیئت و ... همه را می‌دانست. در تاریخ الخلفاء ص 171، شرح ابن ابی‌الحدید ج 2 ص 175 و طبقات الكبری ج 2 ص 338 و مناقب خوارزمی ص 54 و اسدالغایة ج 4 ص 22 و ذخائرالعقبی ص 83 و صواعق ص 76 و ینابیع المودة ص 264 و تاریخ آل محمد ص 150 وارد شده است كه: علی (ع) بر بالای منبر با كمال شجاعت و شهامت در مقابل هزاران نفر فریاد می‌زد: «سلونی قبل ان تفقدونی»،  بپرسید قبل از آنكه از میان شما بروم. تاریخ الخلفاء ص 171 از قول «عایشه» می‌نویسد: علی اعلم مردم به سنّت است. مناقب خوارزمی ص 191 می‌گوید: رسول خدا (ص) بارها درباره‌ی علم علی (ع) فرمود: علی اعلم مردم است و در حلیة الاولیاء جلد 1 ص 65 از رسول خدا (ص) روایت دارد كه علم ظاهر و باطن نزد علی است.
آری خدای بزرگ چنین فرد لایقی را كه در عصمت و علم، نمونه‌ی منحصر به فرد بوده و تمامی شرایط امامت و وصایت را دارا بود، به رهبری پس از پیامبر انتخاب نموده است و علی لیاقت و سزاواری این پیشوایی و رهبری را دارد و شیعه خوب درك می‌كند خدا چه كسان لایقی را برای رهبری برگزیده است: «انما یرید الله لیذهب عنكم الرّجس اهل البیت و یطهّركم تَطهیرا (احزاب ـ 33)». رشد فكری یك توده است كه بگوید: من تابع پاكترین و والاترین پاكان و صالحان هستم و تابع یزیدها و معاویه‌ها نیستم، پیرو طلحه و زبیرها نیستم، خداوند پیامبر (ص) و اهل بیت را چنین تعریف و توصیف می‌كند، پس شیعه چه گناهی را مرتكب شده كه علی را جانشین رسمی رسول خدا بداند.
آیا گناه شیعه بیشتر است كه فقط قائل به عصمت ائمه‌ی اطهار است یا گناه برخی دیگر كه تمامی صحابه را عادل دانسته و حتی خلفاء ظالم مانند یزید و معاویه و آل مروان را با هزاران جنایت، عادل دانستند و حتی مخالفت با اجتهاد حاكم و امام اعظم (مانند حجّاج بن یوسف ثقفی) را نیز جزء محرّمات شمرده‌اند.

قرآن درباره‌ی علی (ع) چه می فرماید:
آیات نازله در حق علی ابن ابیطالب زیاد است از جمله:
1ـ «یا ایّها الرّسول بلّغ ما انزل الیكَ من ربّك و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمك من الناس (مائده ـ 67)»، ای پیامبر ابلاغ كن به مردم آنچه را كه بر تو نازل شده و اگر به این دستور عمل نكنی، در مقام رسالت و نبوّت خود كوتاهی كرده و سفارش پروردگار متعال را به مردم ابلاغ ننموده‌ای، خدا تو را از خطر مردم حفظ خواهد كرد. این آیه راجع به خلافت و وصایت بلافصل علی (ع) در داستان غدیرخم نازل شده و این آیه‌ی شریفه به تصدیق و اعتراف اكثر اهل سنّت، قبل از جریان غدیرخم درباره‌ی علی بن ابیطالب (ع) نازل شده و رسول خدا نیز علی (ع) را به وصایت و جانشینی خود معین فرمود.
 
2ـ «الیوم اكملت لكم دینكم و اتممت علیكم نعمتی و رضیت لكم الاسلام دینا (مائده ـ 3 )»، امروز دین شما را كامل كرده و نعمتم را برای شما تمام نموده و اسلام را دین شما قرار دادم. بنا به اعتراف اكثر علماء اهل سنّت، پس از آنكه رسول خدا، علی بن ابیطالب را در غدیرخم به جانشینی خود نصب فرمود آیه‌ی فوق نازل شده و ولایت علی (ع) را به عنوان تكمیل دین اعلام كرد: مقتل خوارزمی ص 47، تفسیر ابن كثیر ج 2 ص 14، روح المعانی ج 6 ص 55، عقد الفرید ج 3 ص 34، معجم الصغیر ص 33، لسان المیزان ج 2 ص 379، الارشاد الجوینی ص 420، مختلف الحدیث ص 52، دول الاسلام ج 1 ص 20، نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج 2 ص 61، كنزالعمال ج 5 ص 160، مجمع الزواید ج 7 ص 17 و فتح الغدیر ج 4 ص 255 روایت كرده‌اند.

3ـ «انّما ولیّكم الله و رسوله والّذین آمنوا الّذین یقیمون الصّلوة و یؤتون الزّكاة و هم راكعون (مائده ـ 55)»، زمامدار امور شما خداست و رسول او و كسانی كه نماز را به پا داشته و در حال ركوع صدقه می‌دهند. عده‌ی زیادی از مفسّرین و محدّثین اهل سنّت اتّفاق دارند آیه‌ی مذكور در شأن علی بن ابیطالب ـ علیه السلام ـ است. موقعیكه در حال ركوع، انگشتری به سائل داد این آیه نازل شد. این آیه‌ی شریفه هم صریحاً زعامت و ولایت علی (ع) را همراه ولایت خدا و رسول خدا اعلام می‌دارد. در ذخائرالعقبی ص 88، روح المعانی ج 6 ص 149، فتح الغدیر ج 2 ص 50، بحرالمحیط ج 3 ص 513، تفسیر ابن كثیر ج 2 ص 71، اسباب النزول ص 148، تذكره‌ی ابن جوزی ص 18، نورالابصار ص 105، تفسیر طبری ج 6 ص 165، كشاف ج 1 ص 347، فخر رازی ج 12 ص 26، المنار  ج 6 ص 442، الدرّ المنشور ج 2 ص 193، مناقب مرتضوی ص 7 روایت كرده‌اند كه: این آیه‌ی شریفه در شأن علی (ع) نازل شده در آن وقتی كه انگشتر به سائل داد.

4ـ «وَ مِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَآءَ مَرْضَاتِ اللهِ (بقره ـ 207)»، و از جمله‌ی مردم كسی است كه جان خود را برای طلب رضای خدا می‌فروشد. در تفاسیر نوشته‌اند هنگامی‌كه كفّار مكّه تصمیم‌ گرفتند حضرت محمّد (ص) را به قتل رسانند و اطراف خانه‌اش را محاصره كردند، پیامبر تصمیم گرفت به مدینه هجرت كند، لذا به علی (ع) فرمود: آیا تو حاضری شب در بستر من بخوابی تا گمان برند من خوابیده‌ام و از تعقیب ایشان در امان باشم؟ علی (ع) در آن وضع خطرناك این پیشنهاد را با آغوش باز پذیرا شد و آیه‌ی فوق نازل شد به رسول خدا، و اسناد آن هم اینها است: مسند احمد حنبل ج 1 ص 331، تفسیر ثعلبی ج 2 ص 376، تفسیر فخر رازی ج 5 ص 223، اسد الغایة ج 4 ص 25، كفایة الطالب ص 114، بحرالمحیط ج 2 ص 118، روح المعانی ج 2 ص 83، ینابیع المودة ص 92، مستدرك حاكم ج 3 ص 4، حبیب السیر ج 2 ص 12، كه روایت كرده‌اند كه: آیه‌ی فوق الذّكر در شأن علی(ع) نازل شده است.

5 ـ «انی جاعلك للناس اماماً قال و من ذریتی قال: لاینال عهدی الظالمین (بقره ـ 124)»، ای ابراهیم من تو را پیشوای مردم قرار دادم، ابراهیم گفت: این مقام را به ذرّیّت من نیز عنایت فرما، خداوند فرمود: عهد امامت من به ستمكاران نمی‌رسد. رسول خدا فرمود: من مشمول دعای پدرم ابراهیم هستم، پس خداوند مرا پیامبر و علی را جانشین من قرار داد. این ماجرا را مناقب مغازلی ص 276، مناقب مرتضوی ص 41 و غیرهم روایت كرده‌اند.

6 ـ «یا ایّها الّذین آمنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرّسول و اولی الامر منكم (نساء ـ 59)»، ای كسانیكه ایمان آورده‌اید دساتیر خدا و رسول و فرمانروایان (از جانب خدا و رسول) را اطاعات كنید.  اسنادی كه گفته‌اند و بسیاری از علماء اهل سنّت تصریح كرده‌اند كه موقعی كه رسول خدا (ص) علی ابن ابیطالب ـ علیه السلام ـ را در مدینه جانشین خود قرار داد، این آیه‌ی شریفه در شأن علی (ع) نازل شد و اطاعت از علی (ع) و ذراره‌ی او را همردیف اطاعت خدا و رسول خدا شمرده و آن را واجب اعلام می‌نماید، از این قرار است: بحرالمحیط ج 3 ص 278، مناقب مرتضوی ص 56، یتابیع المودة ص 116 و غیرهم... .

قرآن درباره‌ی اهل بیت چه می‌فرماید:
آیاتی كه شخصیت و عظمت والای اهل بیت عصمت را می‌رساند زیاد است و برخی از آنها عبارتند از:
1ـ «انّما یرید الله لیذهب عنكم الرّجس اهل البیت و یطهّركم تطهیراً (احزاب ـ 33)»، بدرستیكه خدا می‌خواهد هر زشتی را از دامن شما اهل بیت رسالت پاك كرده و از هر عیبی مصون نماید. تمامی علماء شیعه و جمع كثیری از علماء اهل سنّت تصریح نموده‌اند كه این آیه‌ی شریفه در شأن اهل بیت عصمت و طهارت نازل شده و پس از نزول این آیه‌ی مباركه، كتب عامّه از قبیل: الدر المنشور ج 5 ص 198، صحیح مسلم ج 4 ص 127، مصابیح السنة ج 2 ص 200، الاصابة ج 2 ص 307، استیعاب ج 2 ص 460، اسباب النزول ص 267، تفسیر كشاف ج 1 ص 193، اسدالغایة ج 2 ص 12 و 20، كفایة الطالب ص 56، تاریخ الاسلام ج 3 ص 6، عقدالفرید ج 2 ص 194، تفسیر ابن جریر ج 7 ص 22 و غیرهم روایت كرده‌اند كه: آیه‌ی شریفه‌ی فوق‌المقال در شأن اهل بیت عصمت نازل شده.
و مسند احمد حنبل ج 1 ص 185، دلائل النّبوة ص 297، اسباب النزول ص 74، مصابیح السنه ج 2 ص 204، تفسیر كشاف ج 1 ص 193، تفسیر فخر رازی ج 8 ص 85، جامع الاصول ج 9 ص 470، اسدالغایة ج 4 ص 25، تفسیر بیضاوی ج 2 ص 22، ذخائرالعقبی ص 25، الاصابة ج 2 ص 503 و غیرهم روایت كرده‌اند كه: آیه‌ی شریفه‌ی «انّما یرید ا... الخ» كه نازل شد، پیامبر اكرم (ص) اشاره به علی (ع) و فاطمه و حسن و حسین علیهم السّلام نموده، فرمود: «اللهم هولاء اهلی»، پروردگارا اینها هستند اهل بیت من.

2 ـ «قل لا اسئلكم علیه اجراً الا المودة فی القربی (شوری ـ 23) »، بگو من مزدی از شما نمی‌خواهم مگر دوستی ذوی‌القربی. بسیاری از علماء اهل سنّت تصریح كرده‌اند كه ذوی‌القربی، اهل بیت عصمت و طهارت هستند من جمله: كشاف ج 3 ص 402، مقتل الحسین ص 1، صحیح بخاری ج 6 ص 29، جامع الاصول ج 2 ص 415، تفسیر فخر رازی ج 27 ص 166، مطالب السؤول ص 8، تفسیر بیضاوی ج 4 ص 123، تفسیر ابن كثیر ج 4 ص 112، مجمع الزواید ج 9 ص 168، تاریخ الخلفاء ص 169، ینابیع المودة ص 446.

3 ـ «فمن حاجَّك فیه من بعد ما جاءك من العلم فقل تعالوا ندع ابنائنا و ابنائكم و نسائنا و نسائكم و انفسنا و انفسكم ثم نبتهل فتجعل لعنة الله علی الكاذبین (آل عمران ـ 61)»، هر كس با تو در مقام محاجّه برآمد و با آنكه به تو وحی رسیده باز رسالت تو را انكار نماید، به آنها بگو: بیایید تا هر كدام فرزندان و كسانی كه مانند خودمان باشند بخوانیم و سپس مباهله نماییم و عذاب و دوری از رحمت خدا را برای دروغگویان بخواهیم. تمامی دانشمندان اهل تسنّن تصریح نموده‌اند كه مراد از «انفسنا» رسول خدا (ص) و علی (ع) است و «ابنائنا» حسن و حسین (ع) است و «نسائنا» فاطمه‌ی زهرا سلام الله علیها می‌باشد و در این خصوص احادیث زیادی وارد شده است كه در این مقاله‌ی مختصر گنجایش ذكر ندارد.
پس از نزول آیه‌ی شریفه، حضرت رسول اكرم (ص)، علی (ع) و فاطمه و حسن و حسین علیهم‌السّلام را فرا خواندند و فرمودند: «اللهم هؤلاء اهلی».
عده‌ی زیادی از دانشمندان اهل سنّت گفته‌اند كه سوره‌ی هل اتی در شأن اهل بیت عصمت نازل شده است من جمله‌ی آنها: كشاف ج 4 ص 169، اسباب النزول ص 331، تذكره‌ی ابن جوزی ص 322، كفایة الطالب ص 201، ذخائرالعقبی ص 102، نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج 1 ص 7، الدرالمنشور ج 6 ص 299، فتح الغدیر ج 5 ص 338، روح المعانی ج 29 ص 157، ینابیع المودة ص 212، اسد الغایة ج 5 ص 530 و غیرهم روایت كرده‌اند همین معنی را.

رسول گرامی درباره‌ی اهل بیت چه می‌فرماید:
1ـ «انّی تارك فیكم الثّقلین كتاب الله و عترتی اهل بیتی ما ان تمسكتم بهما لن تضلّوا بعدی و انهما لم یفترقا حتّی یردا علی الحوض»، من این دو سرمایه‌ی گرانبها را به طور امانت در بین شما می‌گذارم كه كتاب خدا و اهل بیت من است و هر كس به آن دو چنگ زند هیچ وقت گمراه نمی‌شود و این دو از یكدیگر جدا نخواهند شد تا زمانیكه مرا ملاقات كنند.
این حدیث از معتبرترین و مستندترین احادیثی است كه شیعه بدان تكیه كرده و در منابع اصیل و معتبر اهل سنّت نیز آمده است این روایت به طرق مختلفه و با عبارات متفاوته نقل شده در این مأخذ: مستدرك حاكم ج 3 ص 148، اسد الغایة ج 2 ص 12 و ص 147، مناقب مرتضوی ص 97، ینابیع المودة ص 30 و 31 و 35 و 191، تاریخ بغداد ج 8 ص 442، البدایه و النهایه ج 7 ص 348، نهج البلاغه‌ی ابن ابی الحدید  ج2 ص 130، تفسیر ابن كثیر ج 9 ص 113، عقد الفرید ج 2 ص 111، طبقات الكبری ج 2 ص 194، ارجح الطالب ص 336، صواعق المحرقه ص 136، مناقب مغازلی ص 234، ذخائرالعقبی ص 15، مجمع الزواید ج 9 ص 163، الدر المنشور ج 2 ص 60، كنزالعمال ج 1 ص 342، تاج العروس ج 7 ص 245، لسان العرب ج 11 ص 88، صحیح مسلم ج 7 ص 122، سنن ترمذی ج 2 ص 308، مسند احمد ج 2 ص 14، مصابیح السنه ج 2 ص 204.

2 ـ «مثل اهل بیتی كسفینة نوح من ركبها نجا و من تخلف عنها هلك (غرق)»، اهل بیت من همانند كشتی نوح است، هر كسی به آن پناهنده شود نجات یافته و هر كه از آن دوری ورزد هلاك می‌شود. در این حدیث، اهل بیت عصمت و طهارت، پناهگاه عمومی قرار داده شده كه دوری از آن موجب نابودی است.
حدیث فوق را عده‌ی بسیاری از اهل سنّت در كتابهای خود نقل كرده و آن را تصدیق نموده‌اند: عیون الاخبار ج 1 ص 211، المعجم الصغیر ص 78، مستدرك حاكم ج 3 ص 150، مناقب مغازلی ص 132، میزان الاعتدال ج 1 ص 224، مجمع الزواید ج 9 ص 168، صواعق المحرقه ص 184، ینابیع المودة ص 28، رشفة الصادی ص 79، ارجح المطالب ص 329، ذخائرالعقبی ص 20، تاریخ بغداد ج 12 ص 91، حلیة الاولیاء ص 4 و ص 306، نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج 1 ص 73، مناقب مرتضوی ص 100، نور الابصار ص 105 و غیرهم روایت كرده‌اند.

 3ـ «النّجوم امانٌ لأَهل الارض من الغرق و اهل بیتی امانٌ لِاُمَّتی»، ستارگان امان از غرق شدن اهل زمین است و اهل بیت من امان برای امّت من است. حدیث فوق را عده‌ی بسیاری از اهل سنّت در كتب خود آورده‌اند و آن را تصدیق نموده‌اند از قبیل: مستدرك حاكم ج 3 ص 149، صواعق ص 233، رشفة الصادی ص 78 و 17، ارجح المطالب ص 329، ذخائرالعقبی ص 17، ینابیع المودة ص 20 و 191 و 188، مجمع الزوائد ج 9 ص 174 و مقتل الحسین ص 18.


در این جا به همین میزان فعلاً اكتفا می‌نمایم و كلام را قطع می‌كنم. علی‌ای كه من می‌شناسم دریایی موّاج از عظمت و راز است كه صدها نفر مثل ما نتوانند حتی یك گوشه‌ای از آن را رازگشایی كنند و بنگارند، لذا در كمال عجز و ناتوانی در مقابل آن همه بزرگی حضرت، سر تعظیم و خضوع و ادب فرود می‌آوریم و از لسان مثنوی مولوی می‌گویم:

 
راز بگشـای ای علـــیّ مرتضـی       ای پس از سوء القضا حسن القضا
تـو، تـرازوی احــدخـو بــوده‌ای       بـل زبانــه‌ی هـر ترازو بــوده‌ای

والسّلام علی الثّقلین الشّریف القرآن و العتره و علی تابعیهم و رحمة الله و بركاته
«سالروز شهادت علی (ع) ـ شب 23 رمضان 1423 ه.ق»

← درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : منتظر غریب

← لینکدونی

← آرشیو

← لینکستان

← صفحات جانبی